آن زمان که چشم را
بسته ای، جز آتش درون خویش نخواهی یافت
جهانی را به جهنم ِ
اکنون مبدل
و چون سایه ای
متروک به امتداد خویش خواهی رسید
تنها را به تنهائی
ِ خویش راه نخواهی داد
و ترک می گویی آن
ستیغ اندیشه را در جاری جهل
وانگاهان، آشیانهء
حقیقت را تنها درخت خشکیده عصیان خویش خواهی دید
و آبی ِ آسمان را،
دشنامی بی پایان
باران مرطوب را،
مُدامت
و خون جاری را،
طلوع ِ خورشید میپنداری
*
دگردیسی ِ خویشت را
جز به استیجار در لباس دیو نخواهی یافت
و حضور افسانه ء
فردوس را، چون وردی در هزیان، در بیقولهء این مکاره به بازارمیبری
تا قلب ایستاده در
طلسمت، به رَشک ِ آرزویی نیافته، فتنه ای دیگر را به اجاق نشاند
*
در مضیقه افطار به
مغز آدمی، چشمانت شراره ء شوقی جهنمی گیرد
و در متواری افکارت
هیچ گریزی نیابی، جُز تسلیم
جُز تسلیم به مطلق
ِ ابلیس
در آن سراط که
ابتزالت را، اسطوره میخواندی
حقیقت محض را
نزدیکتر خواهی دید
و
در این صیقلهء شبق فام
دجال را نواده ای
همخون یافته، و دو قاشیهء همزادش
را که از دوشانه به یوق بنده گی ات نشانند دو یار
گرسنه
*
سخن بر سرآمد ِ اندیشه
ها رسید، گلهای ِ یزرع این لوت ِ پُر طپش، به سرآبی میزد، در خلصهء وجود
دامون
٠٨/١٢/١٣٨٨
به کاکتوس
سخن سرآمد تمامی افکار را در تجمع خطوط می انگارد، آنگونه که خاک با وزش باد دانهء محاجر را در لفاف خویش به آغوش میکشد و طراوش هر قطرهء باران نمناکی بهشت بعید را مهیّا
گُستاخی قلم اما، پارچه ای سپید را با جوهری چکیده از اندیشه به گُلستانی الوان بَدَل که داد را از بیداد تمیز میدارد
دامون**
١٩/٠١/١٣٨٩
