دیوی نا آرام خانه
کرده به زیر پوستِ شهر
به گونه ای که
تودهء کاه در کالبد
یا بختکی، شبیه ِ پوستین
دامون
٢١/١٠/٢٠١٤
۷/۳۰/۱۳۹۳
زیر پوستِ شهر
سخن سرآمد تمامی افکار را در تجمع خطوط می انگارد، آنگونه که خاک با وزش باد دانهء محاجر را در لفاف خویش به آغوش میکشد و طراوش هر قطرهء باران نمناکی بهشت بعید را مهیّا
گُستاخی قلم اما، پارچه ای سپید را با جوهری چکیده از اندیشه به گُلستانی الوان بَدَل که داد را از بیداد تمیز میدارد
دامون**
١٩/٠١/١٣٨٩
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
نظز شما و دیگران: