زمانِ قهقرایِ من

 

زمانِ قهقرایِ من 

در شهری بی نام و نشان  افتاد اتفاق، در شهری 

با کُوکاکُلایِ وطنی، داخل شیشهء سون آپ

به رویِ اکرانی مقوایی

که هر پرده اش 

.هزار سال با هزار نقش

سقوط قهقرایِ من

.زمان مسدود گشتن موی رگِ اندیشه ها یِ من

دامون

٠٤/٠٨/٢٠١٥

نمیشود که گفت نه

 

نمیشود که گفت نه

اما

راضی به رضای خدا هم نتوان ماند دراین ماسیده ء همچو ماست که برماست

و نتوان جدا شدن ازآن

چرا که

شاید رسوخ ریشه‌ ء ما در خاک از شیرازه بیرون شود با این شهاب های رنگارنگ که میدرند سینه ء آسمان را در اوج

**

راضی به رضای چه کسی باید بود؟

که بیاید روزی و شمشیر زنگار بسته خویش رااز نیام برکشد، به جایِ افشاندنِ تکه تکه ء نان، بافشاند خون، در قنات شهر و دوباره

قصهء دندان و سنگ

قصهء زندان و یوق

قصهء

آتش و باران سرب

..... داستان قهقرا افتادن ِ در چاله ای با دست خود

**

به امید چه کسی باید بود؟

که بیاید روزی

و صد هزار زهر عقرب و مار را

دوای دردِ ما کند؟

دامون

دی

۱۳۹۱

باران

 

 

 

جاری ابرها را در جنگل بی پایان ستاره ها

از هر کنارهء آسمان نظاره گرم

میخروشد در تاریک مُدام پژواک ِ یک یک توده ها ی مُتمادی

همچون قراولان‌ِ سلطانی قدار بند

میبارد از هر گوشه ء نهان، بر بوته هایِ خشکیده و اطشان

قطره قطره چکه های باران

آه ای فرشتگان زیبا

که آبستن شکوه بارانید

و میبارید دانه های عصیان زا در رعد هر صدا

با واژه با حرف چگونه توانم بیانتان؟

چگونه توانم نوشت شمایان را به رویِ سطح این کولاب شور؟

دامون

کولاب : آبگیر تالاب، مرداب

سکوت **** Take 2

 سکوت ****  Take 2

سکوت مانند نقطه ای در تقابل به یک خط است

با واحدی به خوردیِ صفر، برابر با هر آنچه ناگفته مانده است

پس سکوت را، که در دلش هزار نکتهء ناگفته مانده است، باید که بشکنیم

پایان داستان دیو در شکست یک سکوتِ ساده

ناگفته مانده است

دامون

٠١/١١/٢٠١٤

شکوفه های گُلاب

 

 

 

 در دور، در خاطره ای به جا مانده از کودکی: وَرته ای در میان چَشم، آکنده، از جنسِ درختان بیشمار؛ و من، در صحر، در افسونِ تداییِ رنگها، بیخود زِ خود، از بوی شکوفه های گُلاب،  سوار، به بال  باد.

و این، تمامی آن است، که در خاطرم باقیست.

 

دامون

 

۰۸/۰۷/۲۰۲۰

پ.س

شکوفه هایِ گلاب: شکوفه یِ درختهای گلابی .