بی آنکه من

حتی کلمات هم، ماسیده در زمان، و من

در بُردِ این روزِ مرتعش، بی واژه مانده ام

من مانده ام  بی بودِ تو بی آنکه حتی

بی آنکه من

دامون

٠٤/٠٤/٢٠١٥

استنباط

در نفیسهء هر سر

هزار سوداست

که بر رواق اندیشه نشسته است

و این غریزهء موجود را

در رُبات تن

تفت میدهد

میصیقلد،

به گفتهء دیگر

آنسان که استنباط ما از این کیهان ِ ابدی

آهیخته هامان را نمایان کند

و در انعکاس مردمک چشم

به موم ِ تجرد مهر شود

*

در هر گونهء نا آشنا هم اما تفکریست

که با به دست یازیدن به آن

توان

که

راند

مرکب تخیل را به کاروانسرائی نهفته ز دست بری

هزار فسانه نهفته هنوز

در انعطاف کاغذ

در زبانزد قلم

هزار ناگفته هنوز

دامون

٠٣/١٠/٢٠٠٩

عکس بالا از مجموعهء تندیس های هیچ  از استاد «پرویز تناولی»

روز زن

در این مُقام که مفلوک مانده در انکار

و خاک هزار سالهء انتظار ِ معشوقه های بهشتی را

هنوز آدم

در گُمانه نشسته

که

بگیرد

ببندد

به تومار کشد

به دار آرزو ها کشد و صد هزار افسانه ء دیگر که هر از دم

زبانه میکشد

از تبخیر خمیری به قوام نیامده، در مفرق اندیشه اش

روز زن

مبارک باد

دامون

١٧/١٠/١٣٩٠

در گذشت زمان

.زمان در برکه یِ جاودانه، لمیده در آب

.صدای صامت ماهی ها، تکرار موج در آب است، ترانهء رقصی شعله وار

گویی، که حرف حرف ماهی ها - قصه در گذشت زمان است

و ما، حافظان چیره بر آن

دامون

٢٩/١١/٢٠١٤

تولدی دیگر

نه لکنتی نیست در گفتن، اگرکه باشم خاری اما، نه دربه چشم رفیق

نه، لکنتی نیست در آذاده زیستن که مصلوب برآنم

و این، آوایِ قریب که از نفیر نِی ِ انسانیْم - هر از دم بر میکشم

صدای اعتراض غریبانه ایست، نه؟

تو گوئی که در گلوی بغض، ایستاده میمیرد و در غیاب حقیقتی خورد

پیر تر از پیش به پژواک است، بی آنکه اتکائی، پُشتگاهی

لکنتی نیست، نه لکنتی نیست در صدایم، نی آنکه خاری باشم، دربه چشم رفیق

دامون

٢٢/٠٢/٢١٥