آنک سوگند من و توبه‌ام اشکست کجاست

آنک بی‌باده کند جان مرا مست کجاست

و آنک بیرون کند از جان و دلم دست کجاست

آنک سوگند خورم جز به سر او نخورم

و آنک سوگند من و توبه‌ام اشکست کجاست

آنک جان‌ تا به سحر نعره زنان است از او

و آنک من را غمش از جای ببرده‌ست کجاست

جان جان‌ است اگر جای ندارد چه عجب

این که جا می‌طلبد در تن من ، هست کجاست

غمزه چشم بهانه‌ست و زان سو هوسی‌ست

و آنک او در پس غمزه‌ست دلم خست کجاست

پرده ء روشن دل بستِ خیالات نمود

و آنک در پرده چنین پرده ء دل بست کجاست

عقل تا مست نشد چون و چرا بست نشد

و آنک او مست شد-از چون وچرا رست کجاست

دیوان شمس 

غزل شمارهٔ ۴۱۲

توضیح: تغییر لغات، ویرایش و تنظیم جدید مبنی بر استنباط و پژوهش شخصی من است و درجهء انحصار و تغییر مکرر در غزل های شمس نیست؛ بنا به تضادی که در طبقاط مردمی و حاکم از بدو تدوین شمس وجود داشته و هست، مصداق مبرم، همیشه بر آن بوده که واقعیت را از روایت کاتبان مزدور به تفریقِ شعور برسانند

دامون

هر روز هزار روز

هر روز هزار روز میگذرد، درکنار این چشمه، که آبی روان را، و این چُنین خشگ امروز

آنکه، دست ما خجسته خنجری را به کتف خود کوبید، دست خواهش ما بود، نه دستی از درون ِ آستین

هزار روز میگذرد هر روز

موریانه ها هنوز، یوق را گردن آویزی، زینتی نامند

و درختان سرو گونه، تبر را به قامت خویش چون چمن

.و  پژوهش گران قرن آزادی، عصر سنگ را، طرحی نوین

و تجلی انسان  را در تفکیک

و رنج را در چهره‌ی دیگری

و صواب را، سپرده ای ثابت

میدانند

٠٤/٠٨/٢٠١٤

دامون

حزیان

در قوطه ور حزیان ِ تو

در سنگواره ای شاید

طراوش بغضی در شعر، در صمع بی وجود من

*

*

*

هرگز نبوده انتظارم از رحمت بی اُدت خدا که ببارد قطره های ضُلال ِ افشان را در مزار قدمهایم

گوشهء چشمی از دوست را

شاید

آن در لفاف پوک ِ خالص بی عطر و بوی هِل را

شاید

*

*

*

قصد تلنگری نیست که تو را صُق دهد به ناکجا ی دروغین

قصد نه بشارت به دست سرنوشت است نه حایلی برای انحصار تو در چشم.

دوست

در این وادی ِ اطشان، در این یزرع بی سر و سامان،

پُشتگاهی شاید،

برای الطیام زخمی در کتف

"غزل ناتمام "

دامون

کوچ

بعضی وقتا که کلاتو قاضی میکنی

میبینی کوچ شاید

راه حل ‌ِ مشکلاتت نبود

حیف اون وقت که گذشت‌  بدون دیدن این گفتنی ها

که تو فکر میکردی، که فقط

توی داستا نای  قدیم

یا تو کتابای خطی، از اونا یاد شده

انبیا و اشقیا

برج و بارو

که درست کرد یکی

با سر و کلهء  بد بخت و بیچاره ها

حالا، راه دور چرا بریم

همین که باید هر دهه زجر بکشی

و نفهمی که چرا، این سقوط قهقرا

یا شنا تو لجنا

انتخاب ما چی بود

رای و رای ما کجاست

سبزی ِ کوههای شمال

هنوز یادم مونده

یه رقمایی بوی مطبوع ذغال

معنی سبز شدن 

یا که بستن امید 

به یه چیز تازه تر

مثل حرفی که سر دو راهی ها  

وا نسه

لجنآب جامون شد

زهر مار که شربتی سبز نماست

قوت افطارمون شد

 

هر کسی کار خودش بارش شد

هر کسی جای همه داشتنیا 

آتیش به انبارش شد

من و تو

زیر کبودی این آسمون

مثل اون اسب کهر که نشون ماه

رو پیشونیش از قدیما حک شده بود

فرقی  با هم نداریم

سایه هامو نو

اگه خوب نگاه کنی

مثل سایه

ما رو دنبال میکنن

من میدونم برای چی

میدونی برای چی؟

برا اینکه ما از اول 

توی پوست جُبهء خودمون بودیم

خوبی ِ به دیگرون

گفتن راست و دروغ

فکر و انکار اینکه

کسی بهتر از ما نیس

کور مون کرد شاید

یک کمی مجنون مون کرد شاید

شایدم تقصیر اون آفتاب بود

که تو داستا نا و افسانه ها از چنته ء درویش در اومد

کورمون کرد که 

با یک اوردنگی

 بخت و اقبالمونو

آینده بچه هامونو 

مث ریش و قیچی

مث ساتور و کنده چوب

دادیم به دست اون جوونمرگ قصاب

که ببُره برامونُ پیرهن چِل تیکه کنه

که هزار رنگ کنه

هزار  و یک گوشه کنه

 

شاه با اون بال و پرش

لشگرش دور و برش

به کس کسونمون نداد

به همه کسونمون نداد

دل و دست ما فقط دشمن بود

که خنجر زهر رو تو کتفمون جا داد

 

چی بگم، این لباسی که برا خودمون دوختیم

مثل کلاه گشاد ی میمونه

که پشمی بهش نیست

به زبونی دیگه

 بدرد جشنای دو هزار و پونصد ساله

بیشتر میخوره

 

 

 

دامون

 

 

 

هفدهم خرداد ۱۳۹۲

 

به زیبا ترین شب ِ سال

دیگر نمیرود دستم که بنویسد جمله ای برای ِ تو

نه دلم

هرگز نبوده انتظارم که گُم شوی 

میان خنزل پنزل های کهنهء افکارم

.آه نبود، عاشقی 

که فریادش کنم در دودی ِ سیگار

 و یا 

در فال قهوه، یاکه در حزیان

بیماری نبود عشق ، که بستری کند مرا، در تبی چهل درجه

درد نیست عشق

که به دنبال دستمال بگردی برای بستنش بر شقیقه ات

مثل وبا 

میگیرد

آهسته آهسته

راه گلویت، که حتی نتوانی نوشیدن، که مبادا تَنگَت

این همه که گفته اند، عشق نیست

که با تنبک و ساز بشود سرائیدش

که با موسیقی پاپ تخته بیاندازی در شلنگش

و دلم دلم را سر دهی

عشق

مثل انقلاب

خون میخواهد

هر روزش

نمیشود

بُرید سرش را،

زیر آب کرد

پیکرش را

تا از آسیاب بیاُفتد‌

آب، بر وفق مُراد

!نه

این عشق است

آن را پنهان نمیشود کرد در پستوی‌ خانه

یاکه فراموش

به خاطر کُنده و ساطور ِ آن جوانمرد قصاب

که مینوازد تار در هر بندش

دل وجگر که نیست

دل و روده هم

و یا، تخیلی از پیش ساخته، که در ترنمش

،

عشق لِنگهءکفش نیست

که با دو پا، پیله کنی در تَنگش.

عشق انقلابی سفید است، مثل ماست

.نمیتوانی بگویی که سیاه است، به خاطر رنگ ِ تغارش

**

آسمان ِ دود گرفتهء افکارم

و این حزن ِ دُچار لبخندت

آن ندانم ِ دانا

و آن دفع

که آن نیستم، که تو گویی

آنکه تو میدانی و کمی از آنرا من

دیگر نمیرود دستم که بنویسد جمله ای برای ِ تو

نه دلم

هرگز نبوده انتظارم، که گُم شوی میان خنزل پنزل های، کهنهء افکارم

هرگز

دامون

٢٧/٠٧/٢٠١٤

نقاشی، از دامون