کارگاه شعر دامون

۲۴ مهر ۱۳۹۲

بهر طویل

زندگی، صحنه ء بازیست و ما هریک نقشی از اندیشهء خود را به روی پردهء هر روز، اگر غمگین اگر شاداب به هر نحوی که میباید نه می شاید، به گرما گرم این آتش که میسوزد به هر هیمه به هر تروار، چه در گرماش چه در شعله اش به دلگرمی ویا دودش که چون ابری ولی نازا نمیبارد به بام و کومه های ِ ما، نشسته در خیال و خلصه و وجدی چُنان کو گفته باشندش که خوشبخت است ویا در بخت بی بختی گرفتار

دامون

٠١/٠١/٨٩

Damon

سخن سرآمد تمامی افکار را در تجمع خطوط می انگارد، آنگونه که خاک با وزش باد دانهء محاجر را ‌ در لفاف خویش به آغوش میکشد و طراوش هر قطرهء باران نمناکی بهشت بعید را مهیّا گُستاخی قلم اما، پارچه ای سپید را با جوهری چکیده از اندیشه به گُلستانی الوان بَدَل که داد را از بیداد تمیز میدارد دامون** ١٩/٠١/١٣٨٩

۲۰ مهر ۱۳۹۲

جان من و جان او

جان من و جان او، بسته است به یکدیگر

همرنگ شود از او، گر خیر بود گر شر

ای دلبر شنگ من، ای مایه رنگ من

ای شکّر تَنگ من، از تُنگ شکر خوشتر

ای ضربت تو محکم، ای نکته تو مرهم

"من "گشته تمامی تو، تا من تو شود یکسر

همسایه اگر بودی، چهره چو تو بنمودی

این خانه یکی کردی، ای خوش قمر ِ انور

یک حمله تو شاهانه، برگیر به این خانه

تا جز تو فنا گردد، هم کافر و هم منکر

مس گفت که زر گشتم، از تابش آن کوره

چون گشت دلش تابان، زان آتش نیکوفر

مس باز به خویش آمد، نوشش همه نیش آمد

چون باز به پیش آمد، اکسیرگر اشهر

چون محو شود راهم، نی جویم و نی خواهم

زیرا همه کس داند

که اکسیر نخواهد زر

مولوی » دیوان شمس » غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۰۳١

توضیح: تغییر لغات، ویرایش و تنظیم جدید مبنی بر استنباط و پژوهش شخصی من است و درجهء انحصار و تغییر مکرر در غزل های شمس را نیست؛ بنا به تضادی که در طبقاط مردمی و حاکم از بدو تدوین شمس وجود داشته و هست، مصداق مبرم، همیشه بر آن بوده که واقعیت را از روایت کاتبان مزدور به تفریقِ شعور برسانند

دامون