گنجشگَکِ اَشی مَشی

اسماشونو نوشتم، با خُدکارِ تو مُشتم، رو کاغذای رنگی
از میم تا جیم، از فا تا لِ، تا سی
ریختمشون تو قَربیل، گفتم به خودم، هر کدومشون از اونور ریختند پایین مُهمِ

گفتم به قولِ معروف شاهنامه، آخرش خوشِ
حالا بگذریم، برا چی خوشِ
ریختمشون تو قربیل، همشونو، خودشونو، آدمای دور برشونو، حتی حیوونای حیوونکی شونو

خودموزدم به، اون راه، به کوچهء علی چپ

بگذریم
........
اونورِ الَک،هیچی نبود
مث جوجه ها که آخر پاییز، باید شِمُردشون، من موندم و حوض نقاشی
گجشگکِ اَشی مَشی


دامون
٢٣/٠٦/٢٠١٥

نقاشی از

"Didier Delamonica"

https://www.google.ca/search?q="Didier+Delamonica"&rlz=1C1CHMO_en-GBCA563CA563&es_sm=93&t

عاشقانه

دست، میچیند، و میگذرد خاطره ها را از گذشتهء دور

من نشسته به اندیشه در زمان بی مُخاطبِ روز

و نقش ثانیه ها در طنین آهنگی گُم میشود, و خاطره ها

در شُمالکی، دوباره گُر میگیرد تورا

تنها تو را

دامون

٢١/٠٩/٢٠١٥

واحه

خنده‌، خنده، و

مات و مبهوت، ایستاده ام به نعش خویش

در پهنهء دری‌، که پاشنه ندارد

این نه کالبدی از من، نه تندیسی که آشیان باشد

این، یک حقیقت محض، این، واقعیتست

خنده، خنده، و

مبهوت و وا مانده

به یک سئوال که جواب ندارد

این نه در من در من، بیگانه ایست با من

این، یک حقیقت محض، این، یک واقعیت است

دامون

٠٩/١٥/٢٠١٥

نقطه، سر خط

نقطه، سر خط

حتی اگر خطی کشیده نباشد یا مُمتَد

من در خیال با اجرامِ فکرِ خویش، خانه ای ساخته ام و در این خانه به نمناکی نمناک علف نزدیکم

نه خیالی پیِ اجرام دگر، که بخواهند به یازیدن دست زورق ِ گمشدهء دست مرا، به سویِ خویش برند

نقطه، سر خط

حتی اگرخطی کشیده نباشد یا مُمتَد

دامون

٠٨/٢٠/٢٠١٥

رستاخیز

ما من بود و من با ما، آنروز که این اتفاق افتاد

من نشسته بود و ما را نگاه میکرد

جهت چشمانش اما بیشتر به روی من بود تا به ما

به هر صورت که بنگری، هزار رَدِ گُم شده نوشته بر آن است، که ناخواسته حقیقت نهُفته در خویش را، بیان میکند، به مانند آن کاسهء "گِلی" که  از درون پُر از ماست؛ و رَدِ تَرَکی که جای پایِ خویش را نهاده بر آن، تُرشیِ بد بویِ ماست، در مفهوم ، از ماست که بر ماست

باری، من ما بود و ما، همه من ، آنروز که این اتفاق افتاد

دامون

٠٨/١٨/٢٠١٥