در جایی نوشته

در جایی نوشته

 که اگر من من باشد و آن من در من باشد و من به او بنگرم و او به من مثل من در آینه که به من مینگرد وقتی من به آینه مینگرم

 من برخلاف من در آینه، فکر میکنم، و من در آینه، فکر نمیکند، حتی من در آینه قابلیت فکردن را درخود ندارد پس من بلند میشوم و میروم حالا به هر جایی، من در آینه محصورمیماند؛ نه، از رفتن من - من محو میشود و تا من نخواهم من در آینه نیست، یعنی، و جود واهی اش نمیتواند مثل بختک مثل یک چادر من را احاطه کند و من آذاد است حالا هرکجا که باشد من میتواند چایی بنوشد و در آرامش کامل حتی بمیرد بدون من در آینه که هر شکلکی که دلش بخواهد دربیاورد و من را دنبال خودش داخل قُل و زنجیر و یوق و دستبند و پابندو قلاده و سجاده و مغنعه و روبنده و سر بنده بکشه

و

از این خونه به اون خونه

ازین ستون به اون ستون

تو زندونا، سیاه چالا

لعنت آباد،  مسگر آباد

تو خیابونا و میدونا

من اگر بخواد

****

آینه مثل قفسه

دامون

٠٨/٠١/٢٠١٤

سند باد

همیشه من سند باد بودم

در داستانهای پدر

قهرمانی حماسه ای با پرنده ای به دوش

بر بال بادبانهای کشیده، به دور دست 

 در انتهای تنهایی، به جنگ دیو و جن و پری

تا به ارمغان آرد 

کتاب اسرار ِ خوشبختی را

***

در باورم 

هفت دریا بود و هزاران خطر 

 ومن

از هزار خطرمیگذشتم در هفت دریا 

به یاد تو

دامون

٠٥/٠١/٢٠١٤

حضور تو در حرفها

دقدقهء بی پایان تو ومن 

درمیان حرفهای ناگفته است 

و وزن آنها 

 .که میبارد قطره قطره از زُلال ِ این دقایقِ دلتنگ

در وسعتی بی پایان 

در قفا 

سِیلی جاریست 

نوشته بر سنگواره ها 

.از حرف حرف ِ ما

دامون

 به ی. م. ر

٢٨/١٢/٢٠١٣

غزل

- امروز روز پرواز است

نزديك تو مي آيم

بوي بيابان مي شنوم

صدای تو در مشام

میخندی، هر چه تلخ

" رستگاری در سبکباریست میگوئی"

در من مکث

گر چه نشسته ایم اینجا، در نیاز‌

مرا راهي از تو بدر نيست، میگویم

جویده جویده نُشخوار میشوم،‌ با تمام آرزوهایم

و تهی 

بی هيچ تصويری

یا که یک پژواک

دامون

١٧/١٢/٠١٣

باز چه شد تو را دلا

باز چه شد تو را دلا، باز چه مکر اندری؟

یک نفسی، چو بازی و، یک نفسی، کبوتری

*

همچو دعای صالحان، دی سوی اوج می‌شدی

باز چو نور اختران، سوی حضیض می‌پری؟

کُشت مرا به جان تو، حیله و داستان تو

سیل ِ تو می‌کشد مرا، تا به کجا مرا بری؟

*

از ره مُوت گشته‌ای ، در ره مُوت رفته‌ای

تا دم مهر نشنوی تا سوی دوست ننگری

گر سبکی کند دلم خنده زنی که هین، ببر

چونک به خود فرو روم ، طعنه زنی که لنگری

!خنده کنم، تو گوئیم: چون سر پخته خنده زن

گریه کنم، تو گوئیم، چون بُن کوزه  بنگری

*

!تُرک تویی، ز هندوان چهره تُرک کم طلب

ز آنکه نداده هند را، صورت تُرک ِ تَنگری

خنده نصیب ماه شد، گریه نصیب ابر شد

بخت بداد خاک را، تابش زّر ِ جعفری

*

حسن ز دلبران طلب، درد ز عاشقان طلب

چهره ء زرد را ز من، در رخ خویش احمری

من چوکمینه بنده‌ام، خاک شوم ستم کشم

تو ملکی و زیبدت، سرکشی و ستمگری

*

دیو شود فرشته‌ای، چون نگری تو خوش در او

آن پری یی که از رُخت، بوی نبرده هر پری

*

سِحر چرا حرام شد، زآنک به عهد، حسن توست

حیف بود که هر خسی لاف زند ز ساحری

این دل چون عِتاب من هست نشان ز مهر او

ترک عتاب اگر کند - دانک، بود ز تو بری

ای تب ِ ریز، شمس ِ دین، خسرو و شمس مشرقی

!پرتو نور ِ آن سری، عاریتی به این سَری

غزل از دیوان شمس

توضیح: تغییر لغات، ویرایش و تنظیم جدید مبنی بر استنباط و پژوهش شخصی من است و درجهء انحصار و تغییر مکرر در غزل های شمس نیست؛ بنا به

 تضادی که در طبقاط مردمی و حاکم از بدو تدوین شمس وجود داشته و هست، مصداق مبرم، همیشه بر آن بوده که واقعیت را از روایت کاتبان مزدور به تفریقِ

 شعور برسانند

دامون