آخر شاهنامه

 

هنگام آن رسید، که رستم، سهراب را بکُشد

 اما، خنجرش را که به زهر آهیخته بود، نیافت.

و در عصری، که میرفت دلگیر شود، نه کم، شبیح بر همین امروز. با گم گشتن این خنجر آهیخته به افیون، روزِ خوبی شُد و رستم، که دستانش هم نام نِهند، فرزند خویش را نکُشت

 و مو بدانِ نشسته بر ایوان، همه با هم، به ایدون باد

وجارچی ها در سرایِ ایرانشهر به سرود:

 

که شاهنامه، آخرش خُش گَشت و پایانش، چون شهد شیرین 

وهزار داستان که نوشته نشد

هزران هزار

قدِ تمام ستاره ها !

دامون

۱۳/۰۷/۲۰۱۹

حادثه

در عطر حرف تو جاودانه میشود

چون آن غزل، که نشنیده ماند،  در رَفِ عادت.

در عطر حرف تو، شخمزار میشود، هزار ترانه، در مرزُ بوم ِ علف.

آرواره ی زمین، طعم ِ خوش ِ مرا را در حال جُست و جوست 

و چون، ناخنی کشیده به ناودانی در غیابِ آب، میسایدم. 

در عطر حرف تو، "جاودانه" میشود تکرار.

دامون

٠١/٠٥/٢٠١٤

 "جاودانه": اینجا اتفاق و یا حادثه است.

غزل

درد را، یک یا دوتا نیست، صدها شکل،  یافت شود رویِ  زمین، تجربه اش، گُفتنی نیست، وزن هفتاد و دومن مثنوی است!

درد، چون دریاییست، که درآن  غوطه وریم،  که در آن، جوهر یکرنگ کم است، و در آن ،درد من،  درد من است 

*

درد را، یک یا  دوتا نیست، شرحش، فرصتی میخواهد تا به ابد، و اگر گفته شود،  دردِ سرش بیشتر است.

درد در بُعد زمان،  مینشیند بر دل، و اجاقش ، میگدازد د ما  را.

من، تو، و هر هست و نیستِ دیگری، که در رقم  آید،  درد را،  و درد را خلاصه است.

 *

من، مرا میفهمد، و به من نزدیک است، چون شاخه به گل،  خاک به آب،  ریشه به خاک،  تیغ به درد.

*

درد من درد دل است، دردِ دل، درد تو است!

و خدا میداند، و خدا میداند.

دامون

۲۰/۰۴/۲۰۱۵

قصه ای نه دروغ

میشود،  نشود و اگر شد، آن نشود که باید میشد؟

یا اینکه تصادفان،آن شد که نباید میشد؟

سخن، اینجاست که:

حالا را چه شود؟

گوییم، هرچه که خواستند شد، و هر چه را خواستیم نشد

حکایت آن صبوحی که شکست و آبی که ریخت

اما، حالا را چه شود؟

حکایتِ آن صبوحی که شکست و آبی که ریخت؟

یا اینکه قصه ای از حقیقتِ مطلغ و راست، حکایتی نو؟

قصه ای نه دروغ.

دامون

۲۸/۰۳/۲۰۱۸

کوچ

به شعر نمیآیدم سخن 

شعری، ترانه ای دیگر نمی آیدم  به یاد

 دستم نمیرود دگر، به تمنای دستِ دیگری

 و خمیازه میکشدم فکر به پوچیِ دل بستن. 

 بیتوته کرده ام، بر بوریای خویش، از جمع عاشقان به دور

بی سوزِ خنجری در کِتفِ نازُکم، بی طعمِ تلخِ گسیختن.

دامون

۱۱/۰۲/۲۰۱۸

توضیح: بیتوته کردن، کنج عُزلت گزیدن.

 بوریا: فرش حصیری که در تقابن با فرش ابریشم  ناچیز و کم قیمت است.

کتف:جایی در پشت پایین تر از  شانه، نزدیکهای قلب!