سخن سرآمد تمامی افکار را در تجمع خطوط می انگارد، آنگونه که خاک با وزش باد دانهء محاجر را در لفاف خویش به آغوش میکشد و طراوش هر قطرهء باران نمناکی بهشت بعید را مهیّا
گُستاخی قلم اما، پارچه ای سپید را با جوهری چکیده از اندیشه به گُلستانی الوان بَدَل که داد را از بیداد تمیز میدارد
دامون**
١٩/٠١/١٣٨٩
‘you are what you eat
Nothing more
Must be something, some thing in the air, and I am standing beside a monument of lays endless to endless lays.
And lord might be witness, and is not deny the truth.
By Damon
01/20/2022
سخن سرآمد تمامی افکار را در تجمع خطوط می انگارد، آنگونه که خاک با وزش باد دانهء محاجر را در لفاف خویش به آغوش میکشد و طراوش هر قطرهء باران نمناکی بهشت بعید را مهیّا
گُستاخی قلم اما، پارچه ای سپید را با جوهری چکیده از اندیشه به گُلستانی الوان بَدَل که داد را از بیداد تمیز میدارد
دامون**
١٩/٠١/١٣٨٩
سخن سرآمد تمامی افکار را در تجمع خطوط می انگارد، آنگونه که خاک با وزش باد دانهء محاجر را در لفاف خویش به آغوش میکشد و طراوش هر قطرهء باران نمناکی بهشت بعید را مهیّا
گُستاخی قلم اما، پارچه ای سپید را با جوهری چکیده از اندیشه به گُلستانی الوان بَدَل که داد را از بیداد تمیز میدارد
دامون**
١٩/٠١/١٣٨٩
به باد رفته را هیچ نیاید باز
و در طلاطم روز
موج میزند باد و
میرُباید آنچه دیگر نمیآید باز
تو گویی، به مثال: دسته ساری به روی
یک درخت، و مکث انفجارشب
تنور یا که چراق را، اثر نمانده به
جا
و حرفها، چو سایه ها در اختدام رو ز
و شب
به دره های لعنت خدا
در طلاطم روز، در این مکاره، دست را
بالای دست بسیار است
و شمشیر را بالای شمشیر
در جنگلی از تَفحُشات
و
از هر مضیقه که گویی
مکاره را، سخن پراست، از هر آنچه بخواهی
ازتخم مرغ تا جان آدمیزاد
از قوولُ جن و پری
تا آیه های شیطانی
درسرزمینِ من
در طاقه های مداین
دامون
۰۱/۰۳/۲۰۲۵
سخن سرآمد تمامی افکار را در تجمع خطوط می انگارد، آنگونه که خاک با وزش باد دانهء محاجر را در لفاف خویش به آغوش میکشد و طراوش هر قطرهء باران نمناکی بهشت بعید را مهیّا
گُستاخی قلم اما، پارچه ای سپید را با جوهری چکیده از اندیشه به گُلستانی الوان بَدَل که داد را از بیداد تمیز میدارد
دامون**
١٩/٠١/١٣٨٩
هرگز همیشه نیست
و اجبار بر همیشه نیست
آنجا در عطف زمان، سیطرهء ستاره ها، هرگز همیشه نیست.
همیشه، نزد کسی نیست، که بدارش پاس.
در عطف زمان، آنجا که سیطرۀ ستاره هاست، هرگز، همیشه نیست و زمان
در بینهایت است
وبینهایت هرگز نیست
بعدی دگر گونه است فاصله را پنهان زِ چشم ما
چشمی دگرگونه بباید، که نادیده، ببیند انتهای هرگز را!.
دامون
۰۱/۰۲/۲۰۱۸
۰۱/۰۳/۲۰۲۵
سخن سرآمد تمامی افکار را در تجمع خطوط می انگارد، آنگونه که خاک با وزش باد دانهء محاجر را در لفاف خویش به آغوش میکشد و طراوش هر قطرهء باران نمناکی بهشت بعید را مهیّا
گُستاخی قلم اما، پارچه ای سپید را با جوهری چکیده از اندیشه به گُلستانی الوان بَدَل که داد را از بیداد تمیز میدارد
دامون**
١٩/٠١/١٣٨٩
