در شبی مسخ شده از
تپش پنجره ها
در غیاب تو در این
مفرق اندیشهء من
هیچ، هیچ نگذشت و
من این سان تنها
میگُریزم از خویش
وبه خود میکوچم
دامون
١٨/٠٧/٢٠٠٩
۱۶ مرداد ۱۴۰۳
کوچ ٣
سخن سرآمد تمامی افکار را در تجمع خطوط می انگارد، آنگونه که خاک با وزش باد دانهء محاجر را در لفاف خویش به آغوش میکشد و طراوش هر قطرهء باران نمناکی بهشت بعید را مهیّا
گُستاخی قلم اما، پارچه ای سپید را با جوهری چکیده از اندیشه به گُلستانی الوان بَدَل که داد را از بیداد تمیز میدارد
دامون**
١٩/٠١/١٣٨٩
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر