صدای ِ وزوزِ خرمگسی، در حزیانی بد بو، میخراشد پنجرهء گوش را
ما بودن، بی من
و بی تو
.تنها آرزوی خرمگس است
اینگونه، میسراید وزوز ِ خویش را به فتوا
خرمگس، خوب میداند
من
بی تو
دستی تنها و بی صداست
من بی تو
همیشه تنهاست
دامون
١٣/٨/٢
۱۳ مرداد ۱۳۹۲
خرمگس
سخن سرآمد تمامی افکار را در تجمع خطوط می انگارد، آنگونه که خاک با وزش باد دانهء محاجر را در لفاف خویش به آغوش میکشد و طراوش هر قطرهء باران نمناکی بهشت بعید را مهیّا
گُستاخی قلم اما، پارچه ای سپید را با جوهری چکیده از اندیشه به گُلستانی الوان بَدَل که داد را از بیداد تمیز میدارد
دامون**
١٩/٠١/١٣٨٩
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
۱ نظر:
با تشکر از آقای صُدیری «وِز خرمرگس»، به وز وز ِ خر مگس تبدیل شد اینو بهش میگن مدیزیت
دامون
ارسال یک نظر