دل ز هر نقش گشته
ساده مرا
دو جهان از نظر
فتاده مرا
تا چو مجنون شدم بیابانگرد
میگزد همچو مار،
جاده مرا
صبر در مهد ِخاک
چون طفلان
دست بر رویِ هم
نهاده مرا
چون گهر قانعم به
هر قطره
نیست اندیشه ای زیاده
مرا
صد گره در دلم فتد
چو صدف
یک گره گر شود
گشاده مرا
تختهٔ مشقِ نقشها
کرده است
همچو آیینه، لوح
ساده مرا
هر قدر بیش باده مینوشم
میشود تشنگی زیاده
مرا
بیخودی همچو چشم
قربانی
کرده آسوده از
اراده مرا
مانع سیر و دور شد
صائب
صافی آب ایستاده
مرا
صائب تبریزی
.صائب تبریزی از شاعران عهد صفویه است که در حدود سال ۱۰۰۰ هجری قمری در اصفهان زاده شد
.در جوانی به هندوستان رفت و از مقربین دربار شاه جهان شد
.در سال ۱۰۴۲ هجری قمری به ایران بازگشت و به منصب ملکالشعرایی شاه عباس ثانی درآمد
. وی در باغ تکیه در اصفهان اقامت کرد و همواره عدهای از ارباب هنر گرد او جمع میشدند
. در سال ۱۰۸۰ هجری قمری وفات یافت و درباغ تکیه در کنار زایندهرود به خاک سپرده شد
سخن سرآمد تمامی افکار را در تجمع خطوط می انگارد، آنگونه که خاک با وزش باد دانهء محاجر را در لفاف خویش به آغوش میکشد و طراوش هر قطرهء باران نمناکی بهشت بعید را مهیّا
گُستاخی قلم اما، پارچه ای سپید را با جوهری چکیده از اندیشه به گُلستانی الوان بَدَل که داد را از بیداد تمیز میدارد
دامون**
١٩/٠١/١٣٨٩
