در میان

 

در میان ِ امروز به فردا شاید، دو درخت است، که از انبوه بیشه،‌ هنوز مانده به جای

یکی این درخت خُشکیده و عبوس ِ حیاط آدم ها ست
که در تُندر بی رحم تبر 

مجالی را 

در حیطه حائض نیست

و دیگر آن

درخت مغموم و عور ِ تن ِ ماست

 که شاخ برگش نیست، در خزان پائیزی

برگ انجیری هم

برای ِ پوشیدن



دامون

سه شنبه/٠٦/بهمن/١٣٨٩